Στην περιοχή της Αγίας Παρασκευής στη Θέρμη, όπως και γενικότερα στην κοιλάδα του Ανθεμούντα, παρατηρείται οικιστική ανάπτυξη από την αρχαιότητα. Ωστόσο, και κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου υπήρχε οικισμός με την ονομασία «Καστέλι», ενώ στην τουρκοκρατία η σημερινή Αγία Παρασκευή είχε ενταχθεί στο βιλαέτι της Θεσσαλονίκης και ήταν γνωστή ως «Γενί Κιοΐ», που σημαίνει «νέο χωριό». Πρόκειται για έναν ντόπιο οικισμό, ο οποίος ωστόσο στην πορεία δέχτηκε και οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, αλλά και την ανατολική Θράκη.
Συνεχής παρουσία από την αρχαϊκή περίοδο
Στην περιοχή της Αγίας Παρασκευής υπάρχουν ευρήματα που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη οργανωμένου οικισμού από την αρχαιότητα. Συγκεκριμένα, έχει εντοπιστεί και ανασκαφεί νεκροταφείο που χρονολογείται περίπου από τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ στη θέση «Μικρή Τούμπα» εντοπίστηκε ένας Μακεδονικός τάφος του 4ου αιώνα π.Χ.
Στην Αγία Παρασκευή, όπως και σε άλλα σημεία στην κοιλάδα του Ανθεμούντα, υπήρχε έντονη οικιστική παρουσία κατά την αρχαιότητα, καθώς πρόκειται για μία περιοχή που είχε εύφορα εδάφη, προσέφερε προστασία και παράλληλα ευνοούσε την εμπορική δραστηριότητα. Η περιοχή συνέχισε να κατοικείτε και κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου με αγροτικές εγκαταστάσεις και μετόχια μοναστηριών του Αγίου Όρους.
Το Γενί Κιοΐ της τουρκοκρατίας & οι πρόσφυγες
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ο συγκεκριμένος οικισμός είχε ονομαστεί Γενί Κιοΐ, που σημαίνει «νέο χωριό» και αποτελούσε τσιφλίκι με συνολική έκταση 12.000 στρεμμάτων, ενώ είχε ενταχθεί στο βιλαέτι της Θεσσαλονίκης. Ο ελληνικός πληθυσμός ήταν περιορισμένος και το 15ο αιώνα υπήρχαν μόλις 8 χριστιανικά σπίτια, ενώ μέχρι το 1900 οι Έλληνες κάτοικοι μετά βίας ξεπερνούσαν τους 100.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή στην ευρύτερη περιοχή άρχισαν να καταφτάνουν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη. Πιο συγκεκριμένα, στους ντόπιους κατοίκους προστέθηκαν και 77 οικογένειες από την Ανατολική Θράκη, 48 οικογένειες από τη Μ. Ασία, 12 οικογένειες Ποντίων και μία από την Ανατολική Ρωμυλία. Μάλιστα, οι περισσότεροι πρόσφυγες που έφτασαν στην Αγία Παρασκευή προέρχονταν από άλλα κοντινά ντόπια χωριά, στα οποία είχαν πάει αρχικά, όπως τα Βασιλικά και ο Τρίλοφος.
Η νεότερη ιστορία της Αγίας Παρασκευής
Ο πληθυσμός της Αγίας Παρασκευής συνέχισε να αυξάνεται, ενώ το χωριό εντάχθηκε αρχικά σε άλλες μεγαλύτερες κοινότητες πριν τελικά αποτελέσει αυτόνομη κοινότητα το 1929. Μάλιστα, σε σχετικό ΕΦΚ τονίζεται ότι ο οικισμός της Αγίας Παρασκευής αποσπάστηκε από τα Βασιλικά, όπου υπαγόταν ως τότε και αναγνωρίζεται ως αυτόνομη κοινότητα. Αναφέρεται, επίσης, ότι στη συγκεκριμένη κοινότητα αποδόθηκαν την περίοδο εκείνη και 25.000 δρχ. από το ταμειακό περίσσευμα της κοινότητας Βασιλικών!
Όπως και σε πολλές ακόμη μικρές κοινότητες το χρονικό διάστημα 1950 – 1960 παρατηρείται μαζική μετακίνηση των κατοίκων προς τη Θεσσαλονίκη, ωστόσο από το 1990 και μετά η τάση αυτή φαίνεται πως αντιστράφηκε. Πλέον, πολλές οικογένειες από τη Θεσσαλονίκη επιλέγουν να ζήσουν σε μικρότερες κοινότητες, όπως η Αγία Παρασκευή, που μετατρέπεται πλέον σε ένα όμορφο προάστιο. Μάλιστα, η εντονότερη πληθυσμιακή αύξηση παρατηρείται την περίοδο 2001 – 2011, όταν οι κάτοικοι φτάνουν πλέον τους 2.230.
Όπως και πολλές άλλες κοινότητες έτσι και η Αγία Παρασκευή αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί σε σημαντικό βαθμό μία αγροτική περιοχή. Οι κάτοικοι της καλλιεργούσαν παλαιότερα αμπέλια και στη συνέχεια σιτηρά, ενώ εξακολουθεί να φημίζεται για την παραγωγή σπανακιού, που θεωρείται ένα από τα βασικότερα τοπικά προϊόντα της περιοχής.
