Η διάσωση και η διάδοση της παράδοσης είναι ο βασικός στόχος του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Λακκιάς, ο οποίος ιδρύθηκε το 1997, ωστόσο η λειτουργία του διακόπηκε για κάποιο χρονικό διάστημα και τελικά δραστηριοποιήθηκε και πάλι το 2003 (ξανασταμάτησε τις εργασίες του κατά την περίοδο του Covid-19).
Η δημιουργία του συλλόγου
«Πρόκειται για ένα σύλλογο που δημιουργήθηκε από ανθρώπους με όρεξη και πνεύμα εθελοντισμού. Πλέον, ο Εκπολιτιστικός Εξωραϊστικός Σύλλογος δραστηριοποιείται στον τομέα των παραδοσιακών χορών με απώτερο σκοπό τη διατήρηση και μετάδοση της παράδοσης ανά την Ελλάδα. Μάλιστα, από το 2003 η συμμετοχή των τμημάτων των παραδοσιακών χορών σε διάφορα φεστιβάλ και παραδοσιακά ανταμώματα είναι μεγάλη», εξηγεί ο πρόεδρος του συλλόγου, Ιωάννης Τσιομπανίδης.
Σκοπός του Δ.Σ., όπως αναφέρει ο κ. Τσιομπανίδης είναι όχι μόνο η συνέχιση της παράδοσης μέσω των παραδοσιακών χορών, αλλά και η δημιουργία νέων τμημάτων με ποικίλο περιεχόμενο (μουσικοκινητική αγωγή νηπίων, γυμναστική παιδιών και εφήβων, ζωγραφική, κοπτική-ραπτική κ.α).
Το χωριό Τρανχανλήδες
Αναφερόμενος στην ιστορία του χωριού ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Λακκιάς εξηγεί πως το 1966, ο τότε διδάσκαλος του 1/θέσιου Δημοτικού σχολείου της περιοχής, ο αήμνηστος Νικόλαος Ζάγκος, έγραψε ένα βιβλίο για το ίδιο το χωριό και τη ζωή των προσφύγων με τίτλο «Η λαογραφία ενός χωριού- του χωριού Λακκιά, Νομού Θεσσαλονίκης».
«Στο βιβλίο τονίζεται ότι το χωριό αυτό πριν το 1922 ονομαζόταν Τρανχανλήδες αν και οι χάρτες της τότε εποχής είχαν μια απόκλιση περίπου 500-700 μέτρα από την τοποθεσία του σημερινού χωριού. Οι Τούρκοι γαιοκτήμονες είχαν κτίσει εδώ τους πύργους τους, οι οποίοι αργότερα γκρεμίσθηκαν προκειμένου να φτιάξουν τα σπίτια τους οι πρόσφυγες που ήρθαν από το Ντερέκϊοι της Προύσας. Περίπου 45 οικογένειες εγκαταστάθηκαν στο χωριό μας τον Οκτώβριο του 1922, οι οποίες μαζί με τα υπάρχοντά τους έφεραν και το όνομα του χωριού Λακκιά, από το όνομα της γενέθλιας γης Ντερέ Κϊοί που σημαίνει χωριό σε λάκκο ή ρέμα», προσθέτει ο κ. Τσιομπανίδης.
Ο ίδιος συνεχίζει εξηγώντας πως: «Σε μικρό χρονικό διάστημα, η υπηρεσία εποικισμού δημιούργησε μονοκατοικίες των 2 δωματίων και μίας σάλας, ενώ αρκετά χρόνια αργότερα, το 1936, έγινε η οριστική διανομή γαιών με βασικό κλήρο τα 22 στρέμματα. Οι ασχολίες των ανθρώπων αυτών στην αρχή ήταν μηδαμινές, καθώς η νοσταλγία για την πατρίδα ήταν εμφανής. Βαθιά μέσα τους πίστευαν ότι η επιστροφή δε θα αργήσει να έρθει. Πολλοί δε μάλιστα ήταν αυτοί που ασπάζονταν τους στίχους του Κωστή Παλαμά: “Το σπίτι που γεννήθηκα, κι ας μου το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι και με προκαλεί, ψυχή και με προσμένει”».
Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, η ελπίδα για επιστροφή χανόταν. «Έτσι, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη γη ώστε να έχουν τα προς το ζην. Αξιοποίησαν τις νέες καλλιέργειες που τους επέτρεπε το τότε ξερό αλλά και κάπως θερμό κλίμα. Οι καλλιέργειες αυτές περιορίζονται στην παραγωγή οσπρίων, δημητριακών και όψιμων λαχανικών. Αντίθετα, η αμπελουργία, η μελισσοκομία και η καπνοκαλλιέργεια ήταν ανύπαρκτες», επισημαίνει ο ίδιος.
