Το Νέο Ρύσιο από την αρχή της δημιουργίας του ήταν αγροτικό χωριό, ωστόσο στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρατηρείται μία μεγάλη στροφή προς την αμπελοκαλλιέργεια. Συγκεκριμένα, από το 1950 και μετά το Νέο Ρύσιο γίνεται διάσημο για τα επιτραπέζια σταφύλια του και ειδικά για ποικιλίες όπως Μοσχάτο, Ροζακί, Βικτώρια, Σουλτανί, που εξάγονταν μέχρι τη Γερμανία.
Η αμπελοκαλλιέργεια, τα συσκευαστήρια και η διάθεση στη Λαχαναγορά
Όπως αναφέρει ο πρόεδρος της κοινότητας Γιώργος Δημητριάδης οι πρώτοι κάτοικοι καλλιεργούσαν σιτάρι και κριθάρι και φυσικά διάφορα λαχανικά για την επιβίωση τους όπως κρεμμύδια, μελιτζάνες, αλλά και πεπόνια ή καρπούζια, ενώ λίγες οικογένειες ασχολούνταν και με την κτηνοτροφία.
«Από το 1950 και μετά ξεκίνησε συστηματικά και η αμπελοκαλλιέργεια. Οι παραγωγοί διέθεταν τις ποσότητες στη Λαχαναγορά, ενώ αργότερα άρχισαν να εξάγονται πολλά σταφύλια και στο εξωτερικό. Μάλιστα, μετά τον τρύγο στήνονταν συσκευαστήρια σε διάφορα σημεία του χωριού και τα επιτραπέζια σταφύλια συσκευάζονταν σε τελάρα και ήταν έτοιμα για να πάρουν το δρόμο προς τη Λαχαναγορά. Την περίοδο εκείνη και για πολλά χρόνια το Νέο Ρύσιο ήταν πολύ γνωστό για τα σταφύλια του», τονίζει ο κ. Δημητριάδης.
Η στροφή σε νέα επαγγέλματα
Αρχικά οι καλλιεργητές πήγαιναν οι ίδιοι τα προϊόντα τους στη Λαχαναγορά, ωστόσο αργότερα τα φορτηγά των εμπόρων φόρτωναν απευθείας την παραγωγή έτοιμη συσκευασμένη από τα χωράφια του Νέου Ρυσίου. Ο ίδιος εξηγεί πως τότε το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού ασχολούνταν με την καλλιέργεια του σταφυλιού, ενώ οι κάτοικοι έφτιαχναν και το δικό τους κρασί και φυσικά υπήρχαν αποστακτήρια για τσίπουρο.
«Από το 1980 και μετά άρχισε να φθίνει η αμπελοκαλλιέργεια και οι κάτοικοι στράφηκαν σε άλλα επαγγέλματα. Υπήρχε και αγροτικός συνεταιρισμός, ο οποίος τελικά έκλεισε και πλέον οι λιγοστοί αγρότες του Νέου Ρυσίου εξυπηρετούνται μέσω άλλων συνεταιρισμών», προσθέτει.
