Σε λίγες μέρες ξεκινούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, μια γιορτή που εξυψώνει την υπεροχή του ανθρώπινου πνεύματος. Μέσα από την προσωπική διαδρομή του κάθε αθλητή, διδασκόμαστε την δύναμη της επιμονής, της αφοσίωσης, και του πάθους για την επίτευξη της τελειότητας, αντανακλώντας την προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει τα όριά του για να κατακτήσει νέους στόχους.
Την ίδια στιγμή, η ζωή για εκατομμύρια πολίτες στην Ευρώπη, φαντάζει ολυμπιακό άθλημα, ή άθλος ανθρώπινης επιβίωσης και κοινωνικής συμβίωσης. Πολλοί ήδη ξενιτεύονται, οι υπόλοιποι βιώνουν αδυναμία εξυπηρέτησης των υποχρεώσεων. Σας θυμίζει κάτι;
Πάλι καλά εμείς είμαστε εκπαιδευμένοι.
Σε μια Ελλάδα που 5 Ολυμπιάδες τώρα (2008 ξεκινάει η οικονομική κρίση), δεν έχει σταματήσει να τρέχει μετ’ εμποδίων, για χάριν της ανάπτυξης, χωρίς υπόνοια ανάπαυσης. Συνεχίζουμε να τρέχουμε, χωρίς γιατί, χωρίς ελπίδα. Κι αν θα έρθει η ώρα να δοξαστεί ο αγώνας μας, τότε μάλλον θα είναι αργά.
Καθημερινότητα: ένα Ολυμπιακό Άθλημα
