Yπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι διορθώσεις δεν αποτελούν συνήθως την καλύτερη επιλογή στην εκπαίδευση σκύλου.
Για πολλούς σκύλους, ιδιαίτερα όταν οι διορθώσεις είναι έντονες, απρόβλεπτες ή συχνές, μπορούν να αποτελέσουν μια στρεσογόνο εμπειρία. Όταν συμβαίνει αυτό, αυξάνονται η κορτιζόλη, η αδρεναλίνη και η νοραδρεναλίνη, ουσίες που προετοιμάζουν τον οργανισμό για την αντιμετώπιση μιας πιθανής απειλής.
Όταν το στρες είναι έντονο ή παρατεταμένο, ο οργανισμός δίνει προτεραιότητα στην αντιμετώπιση της πιθανής απειλής, γεγονός που μπορεί να δυσκολεύει τη συγκέντρωση, την επεξεργασία νέων πληροφοριών και τη μάθηση.
Σημάδια στρες και παρερμηνείες
Συμπεριφορές όπως το γλείψιμο των χειλιών, το έντονο μύρισμα στο έδαφος, η αποφυγή βλεμματικής επαφής, οι αργές κινήσεις ή το ξύσιμο μπορούν, ανάλογα με το πλαίσιο, να αποτελούν ενδείξεις στρες ή προσπάθειας του σκύλου να διαχειριστεί την κατάσταση.
Πολύ συχνά αυτές οι συμπεριφορές περνούν απαρατήρητες ή παρερμηνεύονται ως «ανυπακοή».
Ακόμη και συμπεριφορές που φαίνονται χαριτωμένες, όπως το να πηδάει πάνω μας ή να γυρίζει ανάσκελα, μπορεί σε ορισμένα πλαίσια να σχετίζονται με αβεβαιότητα, σύγχυση ή προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης και όχι απαραίτητα με χαρά ή παιχνίδι.
Η διαφορά μεταξύ μάθησης και καταστολής
Αν ο σκύλος συνεχίσει να δέχεται διορθώσεις ενώ βρίσκεται ήδη σε κατάσταση στρες ή σύγχυσης, είναι πιθανό να αυξηθούν ακόμη περισσότερο το στρες, η αβεβαιότητα και ο φόβος.
Ακόμη κι αν μέσω των διορθώσεων επιτευχθεί προσωρινά η καταστολή μιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς, αυτό δεν σημαίνει ότι ο σκύλος έχει πραγματικά κατανοήσει τι του ζητάμε ή ότι θα ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο στο μέλλον
Η απουσία μιας ανεπιθύμητης συμπεριφοράς δεν αποτελεί απόδειξη ότι έχει πραγματοποιηθεί μάθηση. Η μάθηση και η καταστολή μιας συμπεριφοράς είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Μακροπρόθεσμες συνέπειες των διορθώσεων
Οι συνεχείς διορθώσεις μπορούν επίσης να δημιουργήσουν αρνητικούς συνειρμούς με το περιβάλλον, τους ανθρώπους, άλλους σκύλους ή ακόμη και με την ίδια τη διαδικασία της εκπαίδευσης.
Έτσι μπορεί να δούμε έναν σκύλο που διστάζει, κινείται αργά και ανασφαλώς, μένει πίσω από τον χειριστή του ή, αντίθετα, φαίνεται υπερβολικά βιαστικός, λειτουργώντας υπό πίεση και όχι με πραγματική αυτοπεποίθηση.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο φόβος και το χρόνιο στρες μπορούν να αποτελέσουν παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση ή την επιδείνωση αντιδραστικότητας απέναντι σε άλλους σκύλους ή ανθρώπους.
Το σημαντικότερο
Η αποτελεσματική εκπαίδευση δεν χρειάζεται να βασίζεται στον φόβο. Όταν ο σκύλος νιώθει ασφάλεια, μπορεί να συγκεντρωθεί καλύτερα, να επεξεργαστεί πιο εύκολα νέες πληροφορίες και να μάθει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Παράλληλα, ενισχύεται η σχέση εμπιστοσύνης με τον άνθρωπό του, δημιουργώντας τις βάσεις για μια συνεργασία που βασίζεται στην κατανόηση και όχι στον φόβο.
Η εκπαίδευση δεν αφορά απλώς την αλλαγή μιας συμπεριφοράς· αφορά τη δημιουργία ενός σκύλου που αισθάνεται ασφαλής, κατανοεί τι του ζητείται και συνεργάζεται με εμπιστοσύνη. Αυτό είναι το θεμέλιο της σύγχρονης, επιστημονικά τεκμηριωμένης εκπαίδευσης.
