Όταν γίνεται λόγος για ανάπτυξη, η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται συνήθως σε επενδύσεις, οικονομικούς δείκτες, νέες επιχειρήσεις και μεγάλα έργα. Πρόκειται για στοιχεία που αποτυπώνουν την οικονομική δραστηριότητα μιας περιοχής. Δεν αρκούν όμως για να δείξουν αν μια κοινωνία εξελίσσεται ουσιαστικά.
Η πραγματική ανάπτυξη αποτυπώνεται στην καθημερινότητα των πολιτών. Στην ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών, στη λειτουργικότητα των υποδομών, στην πρόσβαση στην εκπαίδευση και την υγεία, στην ασφάλεια των μετακινήσεων και στη διατήρηση δημόσιων χώρων.
Καμία πόλη δεν μπορεί να θεωρείται αναπτυγμένη όταν οι υποδομές της αδυνατούν να ακολουθήσουν τις ανάγκες που δημιουργεί ανάπτυξη. Η αύξηση του πληθυσμού, η οικοδομική δραστηριότητα και η οικονομική επέκταση δημιουργούν νέες απαιτήσεις, που χρειάζονται έγκαιρο σχεδιασμό και επενδύσεις. Διαφορετικά, η ανάπτυξη κινδυνεύει να λειτουργήσει εις βάρος της ποιότητας ζωής.
Η διοίκηση δεν αξιολογείται μόνο από τον αριθμό των έργων που εξαγγέλλει ή των χρηματοδοτήσεων που εξασφαλίζει. Αξιολογείται από το κατά πόσο μπορεί να προβλέπει τις μελλοντικές ανάγκες και να δημιουργεί συνθήκες που επιτρέπουν στις πόλεις να αναπτύσσονται με ισορροπία.
Η μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς τους αντίστοιχους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους δεν αποτελεί μεταρρύθμιση. Δημιουργεί μεγαλύτερες προσδοκίες από όσες μπορούν να καλυφθούν και μεταθέτει την ευθύνη χωρίς να ενισχύει την ικανότητα διαχείρισης.
Η ποιότητα ζωής δεν είναι αφηρημένο ιδανικό. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών αποφάσεων, θεσμικής συνέπειας και διοικητικής αποτελεσματικότητας. Είναι ο δείκτης που αποτυπώνει αν οι δημόσιες πολιτικές υπηρετούν τον πολίτη.
Γιατί στο τέλος, η επιτυχία μιας κοινωνίας δεν μετριέται από το πόσο αναπτύσσεται οικονομικά, αλλά από το πόσο ποιοτικά ζουν οι άνθρωποί της
