Η ιστορία του ιερού ναού του Τιμίου Προδρόμου στους Ταγαράδες, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ρίζες και την εξέλιξη των κατοίκων της περιοχής. Η συγκεκριμένη εκκλησία, όπως άλλωστε και πολλές άλλες σε γειτονικές κοινότητες, χτίστηκε από πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής, οι οποίοι είχαν μεν πενιχρά μέσα, αλλά ήθελαν πάνω από όλα να στεριώσουν σε ένα τόπο και να δημιουργήσουν μία νέα πατρίδα. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν να αποκαλείς πατρίδα σου μία περιοχή χωρίς να υπάρχει ένας ναός, γύρω από τον οποίο θα ενώνεται αναπόφευκτα όλη η κοινότητα.
Ο πρώτος ναός, πηγή ελπίδας
Κάτι τέτοιο συνέβη και στους Ταγαράδες, όπου από το 1923 και μετά αρχίζουν να καταφτάνουν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, τη Δυτική Μικρά Ασία, καθώς και οικογένειες Σαρακατσάνων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Με ελάχιστα μέσα, αλλά ακλόνητη πίστη, έχτισαν λίγο αργότερα τον πρώτο ναό του χωριού αφιερωμένο στη μνήμη της Αποτομής της Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου Τιμίου Προδρόμου.
Ήταν ένα κτίσμα απέριττο, που εξυπηρετούσε τις βασικές ανάγκες των πιστών, αλλά αποτέλεσε τον συνεκτικό δεσμό των ανθρώπων που προσπαθούσαν να ριζώσουν στη νέα τους πατρίδα. Ωστόσο, τα επόμενα χρόνια η κοινότητα μεγάλωσε και δε θύμιζε πια το μικρό προσφυγικό οικισμό με αποτέλεσμα ο μικρός ναός να μην μπορεί πλέον να καλύπτει τις ανάγκες που αυξάνονταν συνεχώς. Τελικά, το 1964 η ανάγκη για έναν μεγαλύτερο χώρο λατρείας οδήγησε τον τότε ιερέα του ναού πατήρ Αντώνιο Σπανό και τους κατοίκους στην απόφαση να δημιουργήσουν μία νέα μεγαλύτερη εκκλησία. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, αφού ας μην ξεχνάμε ότι ήταν μία μικρή αγροτική κοινότητα, απευθύνθηκαν για τα σχέδια στη νομαρχία Θεσσαλονίκης. Πράγματι ανεγέρθηκε ένας νέος ναός, αλλά και πάλι ήταν μία απλή κατασκευή με τρεις τοίχους και μία κόγχη στην ανατολική πλευρά, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της μητρόπολης Κασσανδρείας. Ωστόσο, εξυπηρέτησε τις ανάγκες των κατοίκων μέχρι και το 1998.
Η οικιστική ανάπτυξη & ο νέος ναός
Η οικιστική ανάπτυξη της δεκαετίας του 1990 άλλαξε τη φυσιογνωμία των Ταγαράδων, που άρχισε πλέον να μετατρέπεται σε ένα προάστιο με νέες οικογένειες που έφταναν από τη Θεσσαλονίκη. Επομένως, η ανάγκη για έναν ναό που θα ανταποκρινόταν στην ολοένα αναπτυσσόμενη κοινωνία έγινε πλέον επιτακτική. Έτσι στις 8 Φεβρουαρίου του 1998 τελείται η τελευταία Θεία Λειτουργία στον παλιό ναό και την επόμενη μέρα γκρεμίζεται.
Για το επόμενο διάστημα και μέχρι να χτιστεί ο νέος ναός οι λατρευτικές ανάγκες εξυπηρετούνταν στην αίθουσα του πνευματικού κέντρου. Τελικά, ο νέος ναός θεμελιώθηκε λίγο αργότερα, ενώ το 1998, την παραμονή του εορτασμού του Τιμίου Προδρόμου, έγινε ο αγιασμός και ο πρώτος πανηγυρικός εσπερινός στο υπόγειο της καινούριας εκκλησίας. Ο ναός ολοκληρώθηκε στις 29 Αυγούστου του 2014.
