Λένε πως η Ελλάδα είναι ευλογημένος τόπος. Ήταν. Μέχρι που έγινε… αγελάδα.
Μια μεγάλη, ήσυχη αγελάδα που όλοι τη χαϊδεύουν, τη φωτογραφίζουν, και κυρίως — την αρμέγουν.
Την αρμέγουν οι ξένοι με “επενδύσεις”, την αρμέγουν οι ντόπιοι με “ευκαιρίες”, την αρμέγουν κι εκείνοι που απλώς πέρασαν για λίγο, πήραν το γάλα και έφυγαν. Κι εμείς; Καθόμαστε ήσυχα, μην τυχόν και τρομάξουμε το κοπάδι.
Κάθε τόσο, αλλάζει το χρώμα του κουβά — άλλοτε λέγεται “πρόγραμμα ανάπτυξης”, άλλοτε “επανεκκίνηση”, άλλοτε “επόμενη μέρα”. Το αποτέλεσμα ίδιο: το γάλα λιγοστεύει, μα οι κουβάδες πολλαπλασιάζονται. Και κάθε τόσο, για να την καθησυχάσουν, της λένε πόσο όμορφα βοσκοτόπια έχει, πόσο σημαντική είναι, πόσο την αγαπούν.
Μέχρι που έρχεται η ώρα της σφαγής. Ήσυχα, πολιτισμένα, με ανακοινώσεις και διαγγέλματα.
Η αγελάδα κοιτάει γύρω της, απορημένη. Τόσοι την αγαπούσαν. Τόσοι έπιναν από το γάλα της.
Κι όμως, στο τέλος, όλοι κρατούν μαχαίρια.
Αχ, έτσι και η Ελλάδα.
Την αρμέγουν, τη διαφημίζουν, τη χτυπούν φιλικά στην πλάτη, και στο τέλος — την σφάζουν για τα φιλέτα.
Κι όμως, σε πείσμα όλων, πάντα κάτι μένει:
Γιατί βαθιά μέσα μας όλοι ξέρουμε τι σημαίνει να ζεις ελεύθερος — χωρίς στάβλο, χωρίς βοσκό, χωρίς κάποιον να σου λέει προς τα πού να πας.
Ίσως λοιπόν να ’ρθε η ώρα να φύγουμε από το μαντρί.
Να πάρουμε τα βουνά.
Και ίσως εκεί, κανείς δεν θα αρμέγει κανέναν.
Το τεύχος αυτό ταξιδεύει στα δικά μας βουνά, στα μακεδονίτικα χωριά που αντιστέκονται στον χρόνο με τη γοητεία και τη ζεστασιά τους. Ακολουθήστε τα μονοπάτια και αφήστε το χειμωνιάτικο το αέρι να σας αφηγηθεί τις ιστορίες τους.
Η αγελάδα και η Αχ-Ελλάδα
