Δευτέρα, 15 Απριλίου, 2024

Μαλαματένια: Η ιστορία πίσω από το όνομα!

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Την ιστορία αφηγείται η Μαλαματένια Μαυρίδου

Πάντα είχα απορία για το όνομα μου. Η γιαγιά Μαλαματένια είναι πόντια αλλά το όνομα της Θρακιώτικο. Πως; Από πού; Και έρχεται η απάντηση μέσα από αφηγήσεις της γιαγιάς και δημιουργεί ανατριχίλα…. Και δημιουργεί θαυμασμό… Και βάζει την υπογραφή της φαρδιά πλατιά κάτω από μια φράση που ακούμε πολύ αλλά ελάχιστα νιώθουμε με τις αισθήσεις μας: «Τα καλυτέρα σενάρια τα γράφει η ζωή». Πως μπορούν ο ανθρώπινος πόνος, ο ξεριζωμός, η πείνα και ο αγώνας για επιβίωση να ενώσουν δυο πλάσματα που δεν γνωρίστηκαν ποτέ. Που δεν υπήρξαν καν πάνω σε τούτη τη γη την ίδια στιγμή;;;;

Είναι τέλη άνοιξης του 40΄, ο Γιάννης και η Καλλιόπη ως παιδιά έζησαν την ποντιακή γενοκτονία και ήρθαν στην μαμά Ελλάδα με τις μνήμες του αίματος και της φρίκης. Στα μέσα πλέον, της δεύτερης δεκαετίας της ζωής τους έχουν δημιουργήσει οικογένεια και μένουν σε χωριό βόρεια της Δράμας. Έρχεται όμως ειδοποίηση πως οι Βούλγαροι κινούνται νότια κυνηγώντας και σφάζοντας Έλληνες. Αφήνουν το σπιτικό τους και φεύγουν για ακόμη μια φορά κυνηγημένοι. Έχουν ήδη πέντε παιδιά και το έκτο θα γεννηθεί από μέρα σε μέρα. Κινούνται νοτιότερα προσπαθώντας να βρουν μια γωνιά γης να τους χωρέσει. Πρέπει όμως να σταματήσουν για να γεννήσει η Καλλιόπη. Η γυναίκα βάρυνε και άρχισαν οι πόνοι.

Δεν είναι ασφαλές να μετακινούνται. Βρίσκονται στην σημερινή Καλλιθέα, μικρό χωριό νότια της Δράμας. Μια αγροτική οικογένεια τους παραχωρεί την αποθήκη της. Η οικογένεια βρίσκει καταφύγιο για να γεννηθεί το βρέφος και να περάσουν οι μέρες μέχρι να σαραντίσει. Η Καλλιόπη απλώνει τα βρεφικά ρουχαλάκια σε θάμνους και κλαδιά που υπάρχουν γύρω από την αποθήκη. Τα μεγαλύτερα παιδιά παίζουν στον δρόμο και τα κλάματα του βρέφους ακούγονται. Ευτυχώς η μέρα έχει μεγαλώσει και η θερμοκρασία έχει ανέβει. Είναι ξεκάθαρο όμως στην γειτονιά πως υπάρχουν νέοι «ένοικοι» δίπλα τους. Μια κυρία πηγαινοέρχεται στην αποθήκη και «εξετάζει» επίμονα τα ρουχαλάκια.

Η Καλλιόπη ανησυχεί. Μήπως έχουν ενοχλήσει με τις φωνές τους και οι γείτονες ζητήσουν να φύγουν;Είναι νωρίς ακόμη. Λεχώνα και μωρό δεν θα αντέξουν το ταξίδι. Βρίσκει το θάρρος και ρωτά την γυναίκα τι συμβαίνει. Νέο δράμα ξεδιπλώνεται …. Το όνομα της γυναίκας είναι Δέσποινα και κατάγεται από ανατολική Θράκη. Πριν χρόνια στην εξέλιξη του πρώτου παγκοσμίου η Δέσποινα με την δική της οικογένεια έτρεχε κυνηγημένη να γλυτώσει την ζωή της ίδιας και του βρέφους της. Μια μαύρη μέρα κρυμμένη με τους συγχωριανούς της στο δάσος έβαλε το κοριτσάκι της στο στήθος για να μην κλάψει και προδώσει την κρυψώνα τους.

Το κοριτσάκι δεν τους πρόδωσε αλλά δεν έκλαψε ποτέ ξανά. Έσβησε στην αγκαλιά της μάνας τους από ασφυξία. Η ζωή της Μαλαματένιας μέτρησε μόλις μερικά 24ωρα και υπό άλλες συνθήκες δεν θα άφηνε κανένα αποτύπωμα πάνω στην γη μας. Λίγα χρόνια μετά το θυμόταν μόνο η χαροκαμένη μάνα. Την δική της αγκαλιά άφησε άδεια… Το δικό της στήθος δεν είχε μωρό να το αδειάσει …. Η Δέσποινα θέλει να βρει οικογένεια που βρίσκεται στην κατάσταση που βρέθηκε η ίδια και να βαφτίσει το βρέφος με έναν μόνο όρο: να δώσει στο κοριτσάκι το όνομα του δικού της μωρού. Έτσι για να υπάρξει μια μάνα που θα φωνάξει το «Μαλαματένια» και θα πάρει απάντηση. Δεν θέλει λοιπόν να διώξει την Καλλιόπη.

Αντιθέτως, θέλει να σιγουρευτεί πως το βρέφος είναι κορίτσι ώστε να κάνει την προσφορά της. Η Καλλιόπη αναστενάζει με ανακούφιση και μαζί με τον Γιάννη δέχεται με χαρά και συγκίνηση την κουμπαριά της Δέσποινας. Τα παιδί βαφτίζεται και η οικογένεια φεύγει ξανά γιατί έρχεται ειδοποίηση πως οι Βούλγαροι κατέβηκαν πολύ. Μετά από πολλές περιπέτειες η οκταμελής οικογένεια ριζώνει στο χωριό Αλώνια Κατερίνης. Η Μαλαματένια στα 20 της μετά από προξενιό παντρεύεται με τον Γιώργο και φτάνει στο Κάτω Σχολάρι Θεσσαλονίκης όπου δημιουργεί την δική της οικογένεια.

Σήμερα μετά από τρία παιδιά, οκτώ εγγόνια και 8 δισέγγονα, στα 84 της ζει με τις αναμνήσεις της και τις αφηγήσεις της μάνας της για τα σκληρά χρόνια της προσφυγιάς και του αίματος. Μικρή ντρεπόμουν για το όνομα μου. Το μπούλινγκ στο σχολείο ήταν καθημερινό. Τα παιδάκια μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Σήμερα νιώθω μόνο περηφάνια για την ιστορία που κουβαλάει αυτό το όνομα.


ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ